BadaniaPodsumowanie badania
Kandydemia u osób z nowotworami: biofilm Candida a śmiertelność
Retrospektywna kohorta z peruwiańskiego ośrodka onkologicznego wykazała związek między biofilmem in vitro a 30-dniową śmiertelnością szpitalną; badanie nie ustala przyczyny ani nie zmienia postępowania.
W tej ścieżce
- Obecny temat
- Kandydemia u osób z nowotworami: biofilm Candida a śmiertelnośćObecnie

Źródła stojące za tymi wnioskami
Oceniana teza: Candida może tworzyć biofilmy w zdefiniowanych zakażeniach związanych z urządzeniami medycznymi i błonami śluzowymi, ale wykazanie tej biologii w tych sytuacjach nie dowodzi istnienia ukrytego biofilmu jelitowego ani szerokiego wielonarządowego zespołu Candida u osoby z niespecyficznymi objawami.
Teza znajduje poparcie w dowodach · Umiarkowane — Wytyczne CDC dotyczące cewników oraz wytyczne IDSA dotyczące kandydozy uznają zdolność Candida do przylegania, macierz zewnątrzkomórkową, zmniejszoną wrażliwość na środki przeciwdrobnoustrojowe oraz kliniczne znaczenie kontroli źródła zakażenia w zdefiniowanych zakażeniach związanych z urządzeniami. Aktualne opracowania na temat biofilmu opisują również modele śluzówkowe i związane z urządzeniami. Prospektywna kohorta jednoośrodkowa wykazała większą biomasę in vitro mierzoną fioletem krystalicznym w izolatach osób zaklasyfikowanych do grupy z nawracającą grzybicą pochwy (nawracającą kandydozą, czyli infekcją wywołaną przez grzyby Candida; RVVC), natomiast aktywność XTT i porównanie pola w wybranej podpróbie z mikroskopii konfokalnej nie były istotne statystycznie; testy izolatów nie mierzą biofilmu w pochwie in vivo. Retrospektywna kohorta z ośrodka onkologicznego opisuje związek wysokiego poziomu biofilmu in vitro ze śmiertelnością w leczonej podgrupie (skorygowany HR 6,59; 95% CI 1,87–23,24), ale łącznie było tylko dziewięć izolatów z wysokim poziomem, ogólne porównanie binarne nie było istotne, a mianownik osób/przypadków jest niejasny. Obserwacyjny wynik podgrupy nie ustala przyczynowości ani efektu leczenia. Żadne z tych źródeł nie potwierdza niespecyficznych objawów jako testu na biofilm jelitowy ani nie pozwala przenosić obserwacji dotyczących zakażeń związanych z urządzeniami na szeroki zespół ambulatoryjny.
Źródła dotyczące tej tezy
- Background Information: Pathogenesis — Guidelines for the Prevention of Intravascular Catheter-Related Infections (Wytyczne)
- Clinical Practice Guideline for the Management of Candidiasis: 2016 Update by the Infectious Diseases Society of America (Wytyczne)
- Natural-Compound Adjuvants Dismantle Candida Biofilms: Mechanisms, Design Rules, and Biofilm-Aware Pharmacology (Inne)
- New insights in the role of Candida biofilm in the pathogenesis of recurrent vulvovaginal candidiasis: a prospective clinical study (Badanie obserwacyjne)
- Biofilm formation and increased mortality among cancer patients with candidemia in a Peruvian reference center (Badanie obserwacyjne)
Najważniejszy wniosek
W tej retrospektywnej kohorcie z peruwiańskiego ośrodka onkologicznego wyższy poziom biofilmu in vitro w izolatach Candida z krwi wiązał się z większą 30-dniową śmiertelnością szpitalną w porównaniu trzech kategorii. Różnica między dowolnym biofilmem a jego brakiem nie była istotna statystycznie, a wysoki poziom stwierdzono tylko w dziewięciu przypadkach. Badanie nie dowodzi, że biofilm spowodował zgon, i nie zmienia postępowania.
Dlaczego to źródło jest ważne
Badanie zestawia laboratoryjnie oznaczoną cechę izolatu z wynikiem leczenia pacjentów w określonej sytuacji klinicznej — kandydemii u osób hospitalizowanych z nowotworem. Wnosi kontekst dotyczący tej infekcji inwazyjnej, ale oddziela fenotyp in vitro od biofilmu w organizmie konkretnej osoby i od skutków leczenia.
Badanie i populacja
Retrospektywna, jednoośrodkowa kohorta obejmowała hospitalizowane osoby z nowotworem i dodatnim posiewem krwi w kierunku Candida w Instituto Nacional de Enfermedades Neoplásicas (INEN) w Limie w Peru. Posiewy i dokumentację zebrano od czerwca 2015 r. do października 2017 r. W kohorcie były także dzieci: 28/140 przypadków dotyczyło osób w wieku 0–15 lat, 82/140 — 16–59 lat, a 30/140 — osób w wieku co najmniej 60 lat.
Autorzy podają, że 148 dodatnich posiewów pochodziło od 137 osób, a następnie opisują końcową próbę jako 140 „pacjentów”; Tabela 1 określa ich jako „przypadki”. Nie wyjaśniają, czy jednostką analizy były unikalne osoby, czy epizody kandydemii. Wykluczono ponowne epizody w ciągu miesiąca od wcześniejszego.
Co badano
Badacze zastosowali laboratoryjny test redukcji XTT w izolatach Candida uzyskanych z posiewów krwi. Na podstawie gęstości optycznej klasyfikowali brak tworzenia biofilmu (<0,1), poziom niski (0,1–0,25), średni (0,26–0,5) lub wysoki (>0,5); poziomy niski i średni połączono. Był to fenotyp izolatu in vitro, a nie pomiar biofilmu w organizmie pacjenta ani rutynowy test diagnostyczny.
Wynikiem był zgon z dowolnej przyczyny w szpitalu w ciągu 30 dni od rozpoznania kandydemii. Osoby żyjące po 30 dniach lub wypisane ze szpitala cenzorowano jako osoby, które przeżyły. Nie przydzielano leczenia: porównano 24 przypadki bez leków przeciwgrzybiczych i przeciwdrobnoustrojowych z 116 otrzymującymi co najmniej jeden z tych rodzajów leków.
Wyniki
Spośród 140 analizowanych przypadków 65 (46,4%) zakończyło się zgonem w szpitalu w ciągu 30 dni. Biofilmu nie stwierdzono w 34/140 przypadkach, poziom niski/średni — w 97/140, a wysoki — w 9/140. Zmarło odpowiednio 11/34 (32,3%), 48/97 (49,5%) i 6/9 osób (66,7%); porównanie trzech poziomów dało p=0,033. Przy porównaniu dowolnego biofilmu z jego brakiem zmarło 54/106 (50,9%) wobec 11/34 osób (32,3%) (p=0,059).
W grupie 24 przypadków, w których nie stosowano ani leków przeciwgrzybiczych, ani przeciwdrobnoustrojowych, zmarło 17/24 osób (70,8%). Tabela 4 podaje zgony w 1/4 przypadków bez biofilmu (25,0%), 14/17 z niskim/średnim poziomem (82,3%) oraz 2/3 z wysokim poziomem (66,7%) (p=0,049 dla trzech poziomów). Wartość 14/17 jest w tabeli podana jako 82,3%; standardowe zaokrąglenie do jednego miejsca po przecinku daje 82,4%.
W grupie otrzymującej leczenie zmarło 48/116 osób (41,4%). Dla wysokiego poziomu biofilmu wobec jego braku surowy hazard ratio wynosił 3,92 (95% CI 1,22–12,57; p=0,022), a skorygowany 6,59 (95% CI 1,87–23,24; p=0,003); uwzględniono grupę wieku, choroby współistniejące i przyjęcie w trybie nagłym. Dla poziomu niskiego/średniego wobec braku skorygowany hazard ratio wynosił 1,30 (95% CI 0,62–2,75; p=0,492). Oszacowanie dla wysokiego poziomu opiera się na zaledwie dziewięciu przypadkach w całej kohorcie i jest nieprecyzyjne.
Opisy śmiertelności bez leczenia w abstrakcie różnią się od szczegółowej części Wyniki i tabel. Abstrakt podaje 81,0% jako śmiertelność pierwszego dnia wśród 21 nieleczonych osób; Wyniki i Tabela 3 pokazują, że 17/21 wszystkich zgonów pierwszego dnia dotyczyło grupy bez leczenia, a w całej 24-osobowej grupie bez leczenia zmarło 17/24 (70,8%). Abstrakt zamienia też odsetki dla niskiego/średniego i wysokiego poziomu biofilmu. Tabela 4 podaje 14/17 (82,3% w tabeli; 82,4% po standardowym zaokrągleniu) dla niskiego/średniego poziomu i 2/3 (66,7%) dla wysokiego; tutaj przyjęto szczegółowe wartości z tabeli.
Zastosowanie
Wyniki dotyczą związku między tworzeniem biofilmu in vitro przez izolaty Candida z krwi a śmiertelnością szpitalną u hospitalizowanych osób z nowotworem i kandydemią w jednym ośrodku referencyjnym w Limie. Nie określają ryzyka u konkretnej osoby i nie odnoszą się bezpośrednio do osób bez nowotworu, innych sytuacji klinicznych ani objawów ambulatoryjnych. Badanie nie wykazuje biofilmu w organizmie pacjenta ani nie dowodzi, że fenotyp biofilmu spowodował wynik.
Ograniczenia
Była to retrospektywna kohorta z jednego ośrodka; praca nie wyjaśnia rozbieżności między 137 osobami a 140 analizowanymi pacjentami/przypadkami. Wysoki poziom biofilmu stwierdzono tylko w 9/140 przypadkach, a 24 przypadki nie otrzymywały żadnego z dwóch rodzajów leczenia. Mała grupa bez leczenia nie pozwalała na analizę wieloczynnikową, a podział analiz przeżycia według leczenia zmniejszył moc badania. Związek w leczonej podgrupie ma charakter obserwacyjny i może zależeć od ciężkości choroby oraz czasu rozpoczęcia terapii; nie dowodzi skutku leczenia.
Test XTT opisywał izolaty in vitro, a nie biofilm w organizmie pacjenta. Autorom brakowało danych o stopniu zaawansowania nowotworu i jednolitej oceny ciężkości choroby; APACHE II nie można było zastosować u wielu osób, a danych o usunięciu cewnika nie było. Abstrakt nie zgadza się ze szczegółową częścią Wyniki i Tabelami 3–4 co do zgonów pierwszego dnia i odsetków według poziomu biofilmu; omówienie opiera się na tabelach i wskazuje rozbieżność w zaokrągleniu.
Wkład w dowody
Wkład kontekstowy. Kohorta wnosi obserwację dotyczącą wyników pacjentów w określonej sytuacji inwazyjnej. Oszacowanie dla wysokiego poziomu biofilmu oparto na dziewięciu izolatach, jest nieprecyzyjne i pochodzi z obserwacyjnej podgrupy leczonej. Badanie dodaje kontekst do mapy dowodów, ale nie ustala biofilmu in vivo, przyczynowości ani nowego działania diagnostycznego lub terapeutycznego.
Zmiana praktyczna
Bez zmiany praktycznej. W badaniu nie testowano metody diagnostycznej ani interwencji. Związek dotyczący laboratoryjnych izolatów nie uzasadnia dodania środka rozbijającego biofilm ani zmiany leczenia kandydemii.
Finansowanie i konflikty interesów
Autorzy podają, że działania badawcze sfinansowali sami, bez wsparcia instytucjonalnego. W podziękowaniach osobno wymieniono wsparcie programu NIH Fogarty International Center D43 TW007393 dla autora AGL i programu magisterskiego oraz grant Belgian Development Agency–CTB dla programu magisterskiego. Autorzy zadeklarowali brak konkurencyjnych interesów.
Źródło
Przeczytaj oryginalną publikację (opublikowana 12 października 2024 r.; BMC Infectious Diseases. 2024;24:1145). DOI: 10.1186/s12879-024-10044-5.
Rodzaj badania, populacja i wielkość próby
- Rodzaj badania
- Retrospektywna, jednoośrodkowa kohorta obserwacyjna z testem biofilmu izolatów Candida metodą XTT in vitro
- Populacja
- Hospitalizowane osoby z nowotworem i dodatnim posiewem krwi w kierunku Candida w Narodowym Referencyjnym Ośrodku Onkologicznym w Limie w Peru; kohorta obejmowała dzieci i dorosłych.
- Wielkość próby
- W pracy opisano 148 posiewów krwi dodatnich w kierunku Candida u 137 osób, a następnie analizę 140 pacjentów/przypadków bez wyjaśnienia rozbieżności jednostek. Kategorie biofilmu: brak (34/140), niski/średni (97/140) i wysoki (9/140); w grupach leczenia: 24 osoby bez terapii i 116 otrzymujących terapię.
Wyniki
- W pracy podano, że 148 posiewów krwi dodatnich w kierunku Candida pochodziło od 137 osób, a następnie opisano końcową próbę jako 140 pacjentów (Tabela 1 nazywa ich przypadkami). Nie wyjaśniono, czy 140 jednostek oznacza osoby, czy epizody. Tabele podają 65/140 (46,4%) zgonów szpitalnych z dowolnej przyczyny w ciągu 30 dni.
- Biofilm in vitro stwierdzono w 106/140 przypadków: u 34 nie stwierdzono tworzenia biofilmu, u 97 stwierdzono poziom niski/średni, a u 9 wysoki. Zmarło odpowiednio 11/34 (32,3%), 48/97 (49,5%) i 6/9 (66,7%) osób (p=0,033 dla trzech poziomów). Przy porównaniu dowolnego biofilmu z jego brakiem zmarło 54/106 (50,9%) wobec 11/34 (32,3%) (p=0,059).
- Wśród 24 przypadków, w których nie stosowano ani leków przeciwgrzybiczych, ani przeciwdrobnoustrojowych, zmarło 17/24 (70,8%). Tabela 4 podaje 1/4 (25,0%) przy braku biofilmu, 14/17 (82,3%) przy poziomie niskim/średnim oraz 2/3 (66,7%) przy wysokim (p=0,049 dla trzech poziomów); 14/17 zaokrągla się standardowo do 82,4%. Opis zgonów pierwszego dnia i poziomów biofilmu w abstrakcie różni się od części Wyniki i tabel; tutaj użyto tych drugich.
- W grupie otrzymującej leczenie zmarło 48/116 osób (41,4%). Dla wysokiego poziomu biofilmu wobec jego braku surowy hazard ratio wynosił 3,92 (95% CI 1,22–12,57; p=0,022), a skorygowany 6,59 (95% CI 1,87–23,24; p=0,003); korekta uwzględniała grupę wieku, choroby współistniejące i przyjęcie w trybie nagłym. Dla poziomu niskiego/średniego wobec braku skorygowany hazard ratio wynosił 1,30 (95% CI 0,62–2,75; p=0,492).
Ograniczenia
- Praca opisuje posiewy u 137 osób, ale analizuje 140 pacjentów/przypadków.
- Nie wyjaśnia, czy jednostkami analizy są unikalne osoby, czy epizody kandydemii, dlatego mianownik pozostaje niejasny.
- Wysoki poziom biofilmu stwierdzono tylko w 9/140 przypadków, a 24/140 nie otrzymywały ani leku przeciwgrzybiczego, ani przeciwdrobnoustrojowego.
- Oszacowania są nieprecyzyjne; mała grupa bez leczenia nie pozwalała na analizę wieloczynnikową, a podział analiz według leczenia zmniejszył moc badania.
- Skorygowany hazard ratio dla wysokiego poziomu wobec braku biofilmu obliczono tylko wśród 116 leczonych przypadków.
- Leczenia nie przydzielano losowo; związek może być zakłócony przez ciężkość choroby i czas rozpoczęcia terapii, a wynik nie dowodzi, że biofilm lub leczenie spowodowały zgon.
- Test XTT klasyfikował biofilm wyhodowanych izolatów w warunkach laboratoryjnych.
- Nie mierzono biofilmu w organizmie pacjenta, nie walidowano testu diagnostycznego ani nie badano interwencji. Zastosowanie ograniczają też retrospektywny projekt, jeden ośrodek, populacja onkologiczna oraz brak danych o stopniu zaawansowania nowotworu, jednolitego pomiaru ciężkości choroby i usunięciu cewnika.
- Opis śmiertelności w abstrakcie różni się od szczegółowej części Wyniki i Tabel 3–4.
- Abstrakt podaje 81,0% jako śmiertelność pierwszego dnia wśród 21 nieleczonych osób; Wyniki i Tabela 3 pokazują, że 17/21 wszystkich zgonów pierwszego dnia dotyczyło grupy bez leczenia, a w całej grupie 24 przypadków bez leczenia zmarło 17/24 (70,8%). Abstrakt zamienia też odsetki dla niskiego/średniego i wysokiego poziomu biofilmu; Tabela 4 podaje 14/17 (82,3% w tabeli; standardowo 82,4%) dla poziomu niskiego/średniego i 2/3 (66,7%) dla wysokiego. Omówienie opiera się na szczegółowej części Wyniki i tabelach.
Dotyczy
- Zależność na poziomie grup między fenotypem biofilmu izolatów Candida z krwi oznaczonym metodą XTT in vitro a 30-dniową śmiertelnością szpitalną w tej kohorcie hospitalizowanych osób onkologicznych w Limie.
- Oszacowania przeżycia w podgrupie 116 przypadków otrzymujących leki przeciwgrzybicze i/lub przeciwdrobnoustrojowe.
Nie dotyczy
- Pomiar biofilmu w organizmie pacjenta; indywidualne rozpoznanie, rokowanie lub przyczyna zgonu; osoby bez nowotworu, inne sytuacje kandydemii ani objawy ambulatoryjne.
- Korzyść lub szkoda wynikająca z leczenia przeciwgrzybiczego, przeciwdrobnoustrojowego lub środków rozbijających biofilm; trafność diagnostyczna; szerokie twierdzenia o Candidzie jelitowej, śluzówkowej lub ogólnoustrojowej.
Znaczenie dla obecnego wniosku
Kontekstowy
Retrospektywna kohorta wnosi obserwację dotyczącą wyników u pacjentów z określoną infekcją inwazyjną: zestawiono biofilm izolatów z posiewów krwi, oznaczony in vitro, z 30-dniową śmiertelnością szpitalną u hospitalizowanych osób z nowotworem. Wysoki poziom biofilmu stwierdzono tylko w dziewięciu izolatach, a leczenia nie przydzielano losowo. Badanie nie wykazuje biofilmu u pacjenta ani tego, że biofilm spowodował zgon; nie testuje też zmiany diagnostycznej ani terapeutycznej.
Powiązana mapa dowodówWpływ na zalecane postępowanie
Bez zmiany praktycznej. Obserwacyjny związek z fenotypem in vitro nie potwierdza biofilmu in vivo, przyczynowości, indywidualnego ryzyka, trafności diagnostycznej ani korzyści z leczenia i nie uzasadnia zmiany postępowania.
Finansowanie i konflikty interesów
- Finansowanie
- Autorzy podają, że wszystkie działania badawcze sfinansowali sami, bez wsparcia instytucjonalnego. W podziękowaniach osobno wymieniono wsparcie programu NIH Fogarty International Center D43 TW007393 dla autora AGL i programu magisterskiego oraz grant Belgian Development Agency–CTB dla programu magisterskiego.
- Konflikty interesów
- Autorzy zadeklarowali brak konkurencyjnych interesów.
- Data publikacji
- 2024-10-12
Źródła
Zobacz 1 źródło
- Biofilm formation and increased mortality among cancer patients with candidemia in a Peruvian reference center
- Rodzaj źródła
- Badanie obserwacyjne
- Opublikowano
- 2024-10-12