Samodiagnoza grzybicy pochwy: dokładność w jednym badaniu

W przeglądzie systematycznym znalazło się jedno badanie, które oceniało samodiagnozę grzybicy pochwy związanej z Candida. W tym badaniu z 2010 r. w klinikach wojskowych zestaw łączący kilka elementów miał niską czułość, a swoistość wynosiła około 89% w porównaniu z oceną kliniczną i laboratoryjną. Wynik nie opisuje samodzielnego przypisywania choroby na podstawie objawów ani obecnych testów komercyjnych.

Przegląd podaje wąski, liczbowy przykład trafności konkretnego zestawu do samodiagnozy. Uzasadnia ostrożność w traktowaniu wyniku samodzielnego testu jak rozpoznania, ale szersze zalecenia dotyczące nakładania się objawów i diagnostyki nadal opierają się na aktualnych zaleceniach klinicznych.

McLellan i współautorzy przeprowadzili przegląd badań trafności diagnostycznej u dorosłych, którzy samodzielnie rozpoznawali częste problemy zdrowotne, a następnie porównywano ich rozpoznanie z diagnozą kliniczną lub wynikiem badania laboratoryjnego. Przegląd objął 18 badań opisanych w 20 publikacjach: pięć dotyczących infekcji pochwy, cztery częstych chorób skóry i dziewięć HIV. Wyszukiwanie zakończono 25 stycznia 2021 r. Tylko jedno badanie dotyczyło samodiagnozy grzybicy pochwy związanej z Candida. Było to prospektywne badanie z 2010 r. w amerykańskich klinikach wojskowych, które objęło 546 kobiet (średni wiek 25,7 roku).

Testem indeksowym był zestaw Women in the Military do samodiagnozy, wykorzystujący kartę FemExam i połączenie pH pochwy wynoszącego co najmniej 4,7, amin oraz świądu pochwy. Ocenę porównawczą przeprowadzono na podstawie wywiadu klinicznego oraz pH płynu pochwowego, amin, testu zapachowego, mikroskopii i testu Affirm VPIII; wykonywała ją amerykańska pielęgniarka z uprawnieniami nurse practitioner w dziedzinie zdrowia kobiet, a próbkę badano także mikroskopowo w klinice.

Przegląd podał dla jedynego badania dotyczącego Candida czułość 0,18 (95% CI 0,12–0,25) i swoistość 0,89 (95% CI 0,85–0,92). Sparowana tabela zawierała 536 wyników: 26 prawdziwie dodatnich, 43 fałszywie dodatnie, 122 fałszywie ujemne i 345 prawdziwie ujemnych. Na podstawie tabeli czułość wynosiła 26/148 (17,6%), a swoistość 345/388 (88,9%); w przeglądzie zaokrąglono je odpowiednio do 0,18 i 0,89. W suplemencie podano kohortę 546 uczestniczek, ale przegląd i suplement nie wyjaśniają, dlaczego 10 osób nie znalazło się w sparowanej tabeli.

Wyników dotyczących Candida nie połączono w metaanalizie. Autorzy uznali, że dostępne dowody nie uzasadniają rutynowej samodiagnozy infekcji pochwy.

Oszacowania dotyczą jednego konkretnego zestawu badanego wśród kobiet w amerykańskich klinikach wojskowych. Zestaw łączył pH, aminy i świąd, więc jego trafności nie można przypisać samym objawom. Badanie nie ustala, jak trafnie osoby rozpoznają grzybicę pochwy w typowych warunkach ani jak działają obecne komercyjne testy domowe.

Wynik dotyczący Candida pochodzi z jednego badania; nie połączono go z innymi wynikami ani niezależnie nie powtórzono w tym przeglądzie. Kohorta liczyła 546 osób, a sparowana tabela trafności 536; pełnego wyjaśnienia różnicy 10 osób nie podano. Wyszukiwanie do przeglądu zakończono w styczniu 2021 r. Autorzy wskazali zróżnicowaną jakość badań, niepełne opisy metod i możliwe błędy dotyczące testu indeksowego, standardów porównawczych oraz przepływu uczestników; nie przedstawili osobnej oceny jakości badania dotyczącego Candida. Przegląd oceniał trafność diagnostyczną, a nie bezpieczeństwo, decyzje o leczeniu, dostęp do opieki ani wyniki zdrowotne. Wynik nie dowodzi, że każdy test samodzielny jest nieskuteczny.

Badanie wnosi kontekst. Dostarcza jednego historycznego oszacowania dla konkretnego zestawu, ale wąskie środowisko i pojedyncze badanie nie zmieniają aktualnego wniosku opartego na zaleceniach ani nie określają trafności samodzielnego przypisywania choroby na podstawie objawów.

Bez zmiany praktycznego działania. Nie należy na podstawie tego badania wnioskować, że same typowe objawy potwierdzają grzybicę pochwy ani oceniać współczesnego testu domowego; aktualne zalecenia dotyczące oceny i potwierdzenia rozpoznania pozostają bez zmian.

Projekt sfinansowała National Institute for Health Research School for Primary Care Research (projekt 390). Julie McLellan i Annette Pluddemann zgłosiły granty NIHR SPCR i okazjonalne zwroty kosztów nauczania; McLellan zgłosiła także częściowe finansowanie z Thames Valley Applied Research Collaborative. Carl Heneghan zgłosił opłaty i zwroty kosztów za pracę medialną, zwroty kosztów WHO, granty NIHR, NIHR SPCR, Wellcome Trust i WHO, wynagrodzenie w sprawie dotyczącej azbestu, dochód z książek narzędziowych Blackwell, koszty nauczania oraz płatną pracę lekarza rodzinnego w NHS out of hours. Centre for Evidence-Based Medicine współorganizuje z BMJ i partnerami non-profit konferencje EvidenceLive i Overdiagnosis.

Julie McLellan, Carl Heneghan, Nia Roberts i Annette Pluddemann. „Accuracy of self-diagnosis in conditions commonly managed in primary care: diagnostic accuracy systematic review and meta-analysis”. BMJ Open. 2023;13(1):e065748. Zobacz oryginalny artykuł (opublikowany 10 stycznia 2023 r.; DOI: 10.1136/bmjopen-2022-065748).